Maaike Poulussen

"Gelijkwaardigheid is voor mij geen principe. Het is een vereiste."

Als peuter had Maaike Poulussen al één standaardantwoord op elke aangeboden hulp: zelf doen. Het is een detail dat ze zelf met enige ironie vertelt, maar het tekent iets wat haar hele loopbaan heeft gevormd. De drang naar eigen regie, naar het zelf willen begrijpen en oplossen - het bracht haar ver. En het leerde haar, niet zonder slag of stoot, ook wat de keerzijde ervan is.

Achtergrond

• [JAARTAL] Franse Taal- en Letterkunde, Radboud Universiteit Nijmegen

• [JAARTAL] [AANVULLEN - opleiding Strategisch Management Lemniscaat/Cornell]

• 1999–2001 Randstad, Regional Sales Manager / HR Manager

• 2001–2006 Kadaster, Directeur HR

• 2006–2007 Solvay Pharma, Directeur HR Nederland

• 2008–2013 Eneco, Directeur HR

• 2010–2019 Vitens, Raad van Toezicht

• 2013–2014 Ashridge Business School, Executive Coaching opleiding

• 2014–2017 Aberkyn, Senior Affiliate Advisor 

• 2014–heden Executive coach 

• 2016–heden Sweco Nederland, Raad van Commissarissen

• 2019–heden TecqGroep, Raad van Commissarissen

• 2020–heden VU Amsterdam, Curatorium Centre of Executive Coaching

Van taal naar mensen

Ze studeerde Franse taal- en letterkunde in Nijmegen - een keuze die op het eerste gezicht weinig met haar latere loopbaan van doen heeft, maar die haar iets meegaf wat ze in elke rol heeft gebruikt: scherpte op taal, gevoel voor nuance, het vermogen om te horen wat iemand werkelijk zegt. Na haar studie volgde een periode bij Randstad, waar ze verschillende managementposities bekleedde en uiteindelijk verantwoordelijk werd voor HR binnen een businessunit. Het was een praktijkschool in mensen lezen, organisaties begrijpen en resultaten boeken in omgevingen die voortdurend in beweging zijn.

Kadaster was de volgende stap, en meteen een substantiële. Als directeur HR leidde ze de transformatie van een overheidsinstelling naar een zelfstandige klantgerichte organisatie - een veranderingsproces dat niet alleen structuren raakt, maar identiteiten. Daarna volgde Solvay Pharma, waar ze in een complexe internationale matrix opereerde. Elke omgeving vroeg iets anders. Elke omgeving leerde haar iets nieuws over hoe organisaties werken - en hoe mensen daarbinnen vastlopen of tot bloei komen.

"Collega of leidinggevende uit de Kadaster- of Solvay-periode die in twee à drie zinnen typeert wie Maaike was als leider en wat haar onderscheidde."

Kilometers

Bij Eneco, waar ze als CHRO eindverantwoordelijk werd voor HR voor ruim zevenduizend medewerkers, kwamen al die ervaringen samen. En daar liep ze ook voor het eerst echt tegen zichzelf aan. "Ik heb zelf echt kilometers in het hamsterwiel gelopen." Ze zegt het zonder drama, maar het is geen lichte uitspraak. De schaal van de organisatie, de zwaarte van de agenda, de constante druk - het zijn omstandigheden die vragen om een tempo dat reflectie systematisch verdringt. En als de reflectieruimte wegvalt, zie je het aanvankelijk niet eens. Niet omdat je het niet wilt zien, maar omdat het verdwijnen ervan deel uitmaakt van het proces zelf.

Wat ze destijds ervoer, ziet ze nu bij vrijwel iedere leider op dit niveau: de muren worden niet ineens hard. Ze worden geleidelijk harder, terwijl je blijft doorlopen. Op een gegeven moment dwingt het lichaam af wat het hoofd niet toeliet - een gedwongen stop, een moment waarop de reflectie zich alsnog aandient, maar dan ten koste van meer dan nodig was geweest. "Het is onvermijdelijk als je blijft doorlopen zonder die ruimte te organiseren." Ze spreekt uit ervaring. En precies die ervaring maakt haar nu zo effectief als gesprekspartner voor mensen die in datzelfde patroon zitten - en het van binnenuit herkennen.

Een keuze

Er is één moment dat haar scherp is bijgebleven uit die jaren. Ze was begin dertig, deed assessment voor een managementfunctie en had zich met de nodige haast - kinderen over het hek van het kinderdagverblijf, file, te vroeg arriveren - naar de locatie gewerkt. De psycholoog was twintig minuten te laat. Ze zat er gespannen, klaar om te beginnen. Tot de psycholoog rustig zei: je hebt een keuze, hè? Je kunt ook denken: ik heb even de tijd. Even uitblazen. Even landen.

"Het feit dat hij het zei op een manier dat ik het kon horen - dat heb ik nooit vergeten." Het was geen grote interventie. Het was één zin, op het juiste moment, door iemand die het systeem begreep en er niet in meeging. Dat is precies wat ze nu zelf doet.

Van CHRO naar coach

Na haar tijd bij Eneco nam ze bewust de ruimte die ze zichzelf in die jaren te weinig had gegund. Niet als breekpunt, maar als keuze. Ze verdiepte zich, ontwikkelde zich verder en rolde zo, zoals ze het zelf noemt, heel natuurlijk het coachingvak in. Ze volgde de opleiding aan Ashridge Business School - een veeleisend programma gericht op coaching binnen organisatiecontexten - en behaalde een internationaal gecertificeerd diploma via de European Mentoring and Coaching Council.

Bij Aberkyn maakte ze de vlieguren die haar praktijk grondig vormgaven. Ze werkte aan grote transformaties en begeleidde leiders in complexe veranderingsprocessen. Maar toen Aberkyn verder in de McKinsey-structuur werd opgenomen, voelde ze iets wat ze niet kon negeren. Ze was bang om weer in het corporate keurslijf gedwongen te worden - als coach, in een omgeving die opnieuw de logica van de grote organisatie zou gaan volgen. Ze stapte uit en koos voor volledige onafhankelijkheid.

Waarom +pascal

Wat haar aansprak, was de combinatie van drie dingen: de grotere ambitie waar het platform voor staat, de kwaliteitsstandaard die in alles doorleefd wordt, en de specifieke focus op executive coaching. Niet coaching als breed begrip, maar coaching voor mensen in de positie die zij zelf ooit bekleedde. "Gelijkwaardigheid is voor mij geen principe. Het is een vereiste."

"iemand die haar als coach heeft meegemaakt en in twee à drie zinnen beschrijft wat haar werkwijze onderscheidt."